Zot van Elsschot

        50 jaar geleden is hij overleden, één van de grootste schrijvers uit het Nederlandse taalgebied: Willem Elsschot (Alfons de Ridder). Dat het groots gevierd wordt, vooral in Antwerpen, is niet meer dan logisch.

        Mijn eerste kennismaking met Elsschot dateert van jaren geleden. Op school werd uit zijn boeken voorgelezen. Uit “Lijmen” … zijn meestgelezen roman, waarin de hilarische geschiedenis wordt verteld van de advertentiecolporteur Laarmans die met zijn chef Boormans advertenties verkoopt voor een als tijdschrift vermomde reclamebrochure. Eigenlijk is het, zoals Boormans toegeeft alleen maar “bedrukt papier” en hij noemt zichzelf dan ook in een moment van zwakte “ handelaar in bedrukt papier”

        De artikelen in dit “tijdschrift” worden op een sjabloonachtige manier vervaardigd. Als voorbeeld de onsterfelijke standaardzin die steeds, in ontelbare variaties, steeds weer voorbijkomt: bij het nummer dat gaat over een meisjesschool:

“Cette culture donne à la jeune fille, avec une bonté, pleine d’élans vers la religion un savoir faire multiples, un esprit pratique, des connaisaances et un raisonnement que son avenir social nécessite impérieusement”

        Voor een andere meisjesschool wordt dit dan gescrambled tot:

“Cette religion donne à la jeune fille une culture pleine d’élans vers la bonté, de multiples connaissances, un raisonnemten pratique, un savoir faire et un esprit impérieusement nécessités pas son avenir social. ” 

        En zo gaat het maar door. Over een steenhouwers-zaak:

“De tous les matériaux  de l’architecture, le marble est certes celui qui offre les plus admirables ressources au prodigieux et inépuissable thème de la décoration. ”

        Dat wordt een paar nummers later in een artikel over een cementhandelaar hertaald naar:

“De tous les materiaux  de ‘l architecture, celui qui offre au prodigieux et inépuissable  thème de la decoration les plus admirables ressources. ”

        Laarmans ontdekt dat je met die standaardzin vrijwel alles kunt formuleren. Want, zegt Boormans “ […] de opvolging van onze “tous”, “certes”, “prodigieux” , inépuissable” en “admirable”, slaat in als de bliksem, het doet er niet toe wat je er tussen in last: marmer, cement, papier of maarschalk Foch. Probeer maar eens:

”De tous les maréchaux de la grande guerre, le maréchal Foch est certes celui qui offre au prodigieux et inépuissable thème de la gloire national les plus admirables resources. ”

        Later heb ik alles van hem gelezen en ook veel over hem. Hij is me steeds blijven boeien en ik herlees zijn boeken regelmatig. Al zijn romans getuigen van zowel een ongelofelijke soberheid (geen woord teveel) en preciesie (altijd het juiste woord op de juiste plaats) en de thematiek die hij aansnijdt is nu, zo’n tachtig jaar nadat zijn boeken gepubliceerd zijn nog actueel. Op de site van de Digitale Bibliotheek der Nederlandse Letteren zijn Kaas en Tjip digitaal beschikbaar en er zijn daar ook veel links naar documentatie over hem te vinden.

        Vijftig jaar geleden is hij overleden. Een mooi afgesloten leven dat 78 jaar heeft geduurd. Hij heeft een klein, maar mooi oeuvre nagelaten. Op VRT zender Klara valt er veel genieten  voor Elsschotliefhebbers. Journalist Pat Donnez heeft een 9 delige serie gemaakt onder de titel “Zot van Elsschot” die op zondagochtenden in september en october 2010 wordt uitgezonden. Als u dat te laat ontdekt, probeer dan de uitzending eens met de zoekfunctie terug te vinden. http://radio.klara.be/radio/10_home.php Als u geluk heeft is er nog wat te vinden.

Oud-bisschop Gijsen van misbruik beschuldigd

      Zo laat de NRC zich weer van haar seculiere kant zien, was de verzuchting bij ons thuis. Nou hebben ze die Gijsen eindelijk te pakken.

     Maar was het niet gewoon bedoeld om ons te verkneukelen om de positie van die stijve Gijsen? Kreeg het artikel in de krant van 15 september daarom zo'n prominente plaats op de voorpagina, met zo'n grote kop?

      Met de seksschandalen in de RK kerk lijkt De NRC een onuitputtelijke nieuwsbron aangeboord te hebben. Fanatiek zijn ze erin. Maar je vraagt je toch wel eens af of het langzamerhand alleen een kwestie is van “de beerput moet open” of dat de gretigheid waarmee deze krant er met z’n neus boven hangt om de onwelriekende reuk te savoureren ook een aspect van journalistieke zelfbevrediging in zich bergt.

      Ik schrijf dit niet als katholiek, maar als atheïst die geen enkele affiniteit heeft met de RK kerk. Ook voor atheïsten is het een keer genoeg. Moeten we nu wel zo smullen van al die opgerakelde seksschandalen?

      Kan er  – naast medeleven met de slachtoffers – ook niet eens sprake zijn van mededogen met al die jongens die op jonge leeftijd zich geroepen voelden tot een taak van dienstbaarheid in het priesterambt zonder zich bewust te zijn van de kracht van hun libido. Jazeker, de RK kerk treft blaam dat ze al die jaren geprobeerd heeft deze schandalen onder het tapijt te vegen. Een nog veel grotere schuld treft de RK kerk omdat ze het nooit aangedurfd heeft aan de onnatuurlijke toestand van het celibaat een eind te maken. We praten over de Islam als een religie die zich niet openstelt voor verandering: een verstarde religie. Is het met de RK kerk niet hetzelfde, of nog erger?

      Het is goed dat een krant aandacht besteedt aan deze schandalen. Maar het gluurderige gevoel dat spreekt uit een zo prominente plaats; op de voorpagina afdrukken van iets wat – naar de inhoud – best op een binnenpagina had gekund, geeft blijk van een zucht naar sensatie die voor een deftige krant als de NRC misplaatst is. Of is die krant niet meer zo deftig?

Chagrin et pitié

    Gistermiddag de discussie in de 2^e Kamer aangehoord over Uruzgan en de opmerkingen van Wouter Bos dat Nederland morgen zou moeten besluiten daar weg te gaan. Je zit er ademloos naar te kijken hoe zich na zo’n debat over Irak (de commissie Davids) nu alweer zo’n brisante situatie ontwikkelt. Toen dit kabinet werd geformeerd was het al geen huwelijk uit liefde maar een “marriage de raison” … een verstandshuwelijk dat had kunnen leiden tot liefde, maar je kon haast voorspellen dat het een misgreep zou blijken te zijn. De partners liggen misschien nog wel samen in bed, maar alleen om te slapen. Verder maken ze elkaar het leven vooral behoorlijk zuur. 

    Per slot van rekening gaat het in zo’n relatie alleen maar om macht. Wegmasseren van zere plekken wordt in zo’n huwelijk niet op prijs gesteld, alle venijn en wrevel wordt zuinig bewaard om die later nog eens uit te spelen. Donderdag was het een al ellende. Wist Wouter Bos van die contacten met de NAVO, wist hij dat die brief er aan kwam? Wist hij wat erin zou staan of had hij gedacht dat bij voorbaat al rekening gehouden zou zijn met de onmogelijkheid de militaire aanwezigheid te verlengen en steeg zijn woede tot kookpunt toen bleek dat de brief als drukmiddel bedoeld was. Hij zei dat hij van niets wist. Een misverstand in de communicatie? 

Van wie zouden die signalen uitgegaan zijn? En waarom zouden die signalen afgegeven zijn? Is het een schande om je aan je woord te houden en niet te bezwijken voor de druk nu toch weer mee te doen.    

    Als je ziet hoe alles uit de kast gehaald wordt door de partij die wil blijven….De EO laat snikkende ouders zien van militairen die gesneuveld zijn in Uruzgan. Voor niets gesneuveld als we het karwei niet afmaken. Tja, maar karwei afmaken: wat betekent dat? Tot in lengte van dagen aanwezig zijn? Laten we niet vergeten dat Nederland alleen maar meedoet uit prestigeoverwegingen. De positie van Nederland in het internationale discours zou aangetast worden. Ach toch! Heeft dat iets te maken met de wens meer te willen dan we kunnen. Nederland domineesland? Altijd dat opgeheven vingertje…die grenzenloze ambitie. De zedelijke normen van een klein landje dat in de internationale politie een te grote broek heeft aangetrokken. Gaan we minder zaken doen met de USA? Of valt er misschien binnenkort een mooie internationale positie te vergeven waarbij we de steun van de USA nodig hebben! Dat soort zaken wordt nergens vastgelegd maar speelt een grotere rol dan we vermoeden. 

    Het lijkt of zowel het kabinet als de 2^e kamer bezig zijn met een spel waarin wat meer jokers zitten dan  de Nederlandse bevolking weet. Van fair play is geen sprake. Wat er ook uitkomt: het prestige van kabinet en 2^e kamer zijn behoorlijk aangetast. Benieuwd hoe dat vandaag afloopt.

Geschiedeniscanon

    Erg positief denk ik niet over het nut van geschiedeniscanons. Canonieke kennis is bedoeld kennis te leveren die iedereen moet weten. Een geschiedeniscanon zou dan nuttig zijn om bijvoorbeeld allochtonen (maar niet alleen hen) op een eenvoudige manier wegwijs te maken in de Nederlandse geschiedenis, zodat ze niet met hun mond vol tanden staan als er over dat onderwerp gesproken wordt. Een aantal jaren geleden werden de Nederlandse paspoorten gebruikt om die kennis (zij het heel summier) bij te brengen. Maar hoe vaak kijk je in een paspoort?

    Sommige mensen vinden een geschiedeniscanon nuttig, anderen twijfelen of het zin heeft oppervlakkige kennis – want dat is een canon natuurlijk – aan te bieden. Ik hoor bij de laatste, omdat ik dacht dat rudimentaire kennis van geschiedenis toch wel tot de basisbagage van ieder ontwikkeld mens zou behoren.

    Totdat…, ja totdat ik zag hoe vorige week bij een teeveekwisje (Twee voor Twaalf) een stel jonge, niet allochtone Nederlanders in de fout ging met de vraag bij welke Belgische kustplaats prins Maurits in 1600 een overwinning had behaald op de Spaanse legers. Zie hier (op 21 minuten)! In een van de laatste nummers van het tijdschrift Wetenschap in Beeld las ik toevallig dat dit nu iets was wat iedere Nederlander wist. Ik had zelf ook de indruk dat, als er al iets was bijven hangen van geschiedenisonderwijs het dat was: 1600: slag bij Nieuwpoort. En wat doen die kukels in die kwis? Ze gaan het opzoeken! Nooit van gehoord! Een testimonium paupertatis van het Nederlandse geschiedenisonderwijs. Of van de kandidaten. Maar gelukkig wonnen ze niet. Verdiend!

AGW: Philips is de schuld van alles!

Er was eens.

    Weet u het nog? Vroeger (ja vroeger was alles beter, dat weten we inmiddels), ja vroeger hadden we huiskamers met hooguit één "stopcontact" in plaats van minstens vier wandcontactdozen. En er was ook één centraal lichtpunt in de kamer waar een lamp hing met van die franjes. Zuinig en weinig CO2 uitstoot. Als je meer stroom nodig had moest je een gek apparaatje gebruiken zoals op de foto. Een fitting, met aan de zijkant de mogelijkheid om er een stekker (steker) in te doen.

    Toen kwam Philips in de vijftiger jaren met een idee: LICHTSPREIDING! In alle hoeken van de kamer moest een lamp: dat was pas gezellig! Philips verdiende er goed aan.

Nu mag dat niet meeer van onze Minister van Milieu. Het moeten in ieder geval LED-lampjes worden, maar geen lamp is nog beter! Gloeilampen ... dat mag niet meer, ook niet op plaatsen waar hij nauwelijks hoeft te branden. Zo verdient Philips twee keer!

Balkenende's Bimbo Box

Ach ja, wat een zieligheid, die vakantievilla van ons kroonprinselijk paar in Mozambique. Slechte regie, onvoldoende de Kamer voorgelicht: kan het nog erger?

Balkenende heeft zich in deze affaire eerder gedragen als “eerste bediende”, als iemand die het tafelzilver voor een staatsbanket nog even mag recht leggen dan als “eerste dienaar”, iemand die zelf ook aanzit. Zijn functie: eerste minister, zou toch op het laatste moeten wijzen. Zo overduidelijk gepiepeld te worden door “de Prins”, zijn gedrag goedpraten (dat moet immers als gevolg van de ministeriële verantoordelijkheid), dan de volgende dag een briefje krijgen dat het paar er vanwege alle commotie (en waarschijnlijk toch ook om de belangen van de familie veilig te stellen) toch maar van af ziet, en dan ook nog onderdanig alle schuld op je schouders moeten nemen! Het is niet meer van deze tijd. Die krampachtigheid, die onderdanigheid … het plaatsvervangend schaamrood stijgt je naar de kaken. Niet eens zozeer vanwege wat JPB – die dit net na zijn mislukte kandidatuur voor het voorzitterschap van de Europese Raad ook nog eens voor zijn kiezen kreeg – nu gedaan of nagelaten had, als wel vanwege de ultieme kruiperigheid die hij uitstraalde. Het was alsof je naar een Bimbobox zat te kijken. Je gooit er een muntje in en de aapjes beginnen te trommelen: het vaste riedeltje wordt afgedraaid. Het was allemaal “deja entendu” en vernederend!

Zoals eerder in deze blog: le premier roi fut un soldat heureux. De eerste koning, dat werd een soldaat die geluk had. Dat zei Voltaire, en het valt na te lezen in Multatuli’s zevende geschiedenis van het gezag uit de Minnebrieven. De nakomelingen van die eerste koning leven nog steeds in de glans van koning Krates die borstweringen van boomstammen met duim en middelvinger omverknipte en die dertien vijanden kon doodslaan met één slag. Kan onze kroonprins dat ook? Of is het gewoon een kleine Krates die meent er recht op te hebben koning te worden omdat zijn moeder in een hut samenwoonde met de grote Krates.

Het bizarre is dat dit wel tot in de eeuwigheid door lijkt te gaan. We hebben in Nederland maar liefst twee Republikeinse genootschappen. Het oudste bestaat uit een “closed shop” van bejaarden die hun kunstgebit ’s avonds in oranjebitter te desinfecteren legt en dat gezellig wat discussieert over staatsrecht, en het Nieuw Republikeins Genootschap munt ook niet uit in activiteit. Te vrezen valt dat we ondanks gebabbel over ceremonieel koningschap tot in lengte van jaren nog met dit abjecte systeem van een erfelijke koningschap met ministeriële verantwoordelijkheid opgescheept zullen zitten.

Vaccinatie tegen Mexicaanse griep: slaat de angst toe?

    Eén meisje dat aan Mexicaanse griep overlijdt en de paniek slaat toe. Bij beleidsmakers op met Ministerie van VWS en bij de patiënten. Wie moet er gevaccineerd worden en tegen wat? Ouderen (maar die hebben toch al een redelijke weerstand?) of jongeren (maar daar bestaat een behoorlijke aversie tegen vaccinatie, getuige het debacle van de vaccinatie tegen baarmoederhalskanker eerder dit jaar. 
    Moet er gevaccineerd worden tegen de gewone griep, tegen de Mexicaanse of allebei? Alles draait om veiligheid en het voorkomen van mogelijk dodelijke ziektegevallen.

    In Duitsland is er commotie ontstaan omdat er twee soorten vaccin ingekocht waren: Pandemrix van Glaxo Smith Kline en Celvepan van Baxter. Het eerste bevat allerlei stoffen (adjuvantia) die de werking verhogen plus een conserveermiddel, en het laatste (Celvepan) doet het zonder al die toevoegingen. Het klinkt ook wat griezelig: die adjuvantia bestaan o.a. uit squaleen (uit haaielever) en thimerosal, een conserveermiddel dat kwik bevat: geen wonder dat zoiets de toch al chemofobe burger kopschuw maakt. Was er ooit geen verdenking dat kwik de oorzaak was van autisme en adhd? Was er jaren geleden in Japan geen schandaal over methylkwik in vis?

    De rel werd nog erger omdat Celvepan bestemd was voor Duitse leger, politici en ambtenaren. Het grote publiek moest het doen met het opgepepte Pandemrix, met al of niet reeel risico en de politici hadden voor zichzelf het “veilige” Celvepan geregeld. “Klassenmedizin” kopte de boulevardpers. De beer was los.

    Hoe zit het nu in Nederland? Minister Klink heeft vaccins van GSK (Pandemrix) en van Novartis (Focetria) ingekocht. Deze vaccins hebben verschillende samenstelling en zijn gemaakt volgens een verschillend productieproces. Beide zijn door de EMEA (European Medicines Agency) positief beoordeeld met betrekking tot veiligheid en werkzaamheid, maar beide bevatten het kwikhoudend conserveermiddel thimerosal waarover zoveel te doen is. 
    Of nu een vaccin zonder conserveermiddel beter is dan een die het niet bevat is nog niet zo duidelijk. Voor veel mensen, vooral uit de alternatieve hoek, is het echter een uitgemaakte zaak: liever ziek dan een vaccin met thimerosal.     Ze zijn ervan overtuigd dat ziekten als autisme en adhd rechtreeks iets te maken hebben met micro-doses kwik die we langs allerlei wegen binnenkrijgen. Inmiddels enkele jaren geleden was er ook een rel over amalgaamvullingen in kiezen.

Wat zegt de wetenschap ervan?

    Op de website van de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) is een overzicht gepubliceerd over de toepassing van thimerosal in vaccins. Daarin wordt o.a. verwezen naar een rapport van het Institute of Medicines dat speciaal de relatie tussen vaccinatie en autisme en adhd heeft onderzocht.

    Je kunt eruit opmaken dat het verband er volgens wetenschappelijke inzichten niet is. Toch is er in de USA een trend, vooral bij vaccins bestemd voor kinderen en zwangere vrouwen om vaccins te produceren zonder dit conserveermiddel. 
    Of die uit een kostenoverweging en veiligheid even goed zijn moet nog afgewacht worden, maar de perceptie van de consument lijkt het hier in ieder geval duidelijk gewonnen te hebben van wetenschappelijke inzichten. De Strategic Advisory Group of Experts (SAGE) van de WHO is recent tot de opinie gekomen dat 1 vaccatie (in Europa worden er nog twee aanbevolen) voldoende is en dat het niet uitmaakt of die vaccins adjuvantia bevatten of niet.

    Gezien alle weerstand tegen vaccinatie en ondanks alle wetenschappelijke opinies, is er dikke kans dat Klink, als hij op advies van de Gezondheidsraad besluit tot een herallocatie van vaccins en een gedeelte wat er nu ingekocht is wil bestemmen voor kinderen, in moeilijkheden komt en tegen dezelfde weerstand op gaat lopen als bij de baarmoederhalskankervaccinatie.

    Het rapport van het Institute of Medicine is hier te vinden.

Tenminste houdbaar tot … Is de tht datum van de monarchie verlopen?

    Le Premier roi fut un soldat heureux. De eerste koning was een soldaat die geluk had. De zin komt van Voltaire, en Multatuli en Schopenhauer citeren hem. J Presser haalt de zin ook nog aan in zijn boek over de tachtigjarige oorlog.             Multatuli geeft in de zevende geschiedenis van het gezag een mooie persiflage op het ontstaan van het erfelijk koningschap. Want dat is toch de kern van de zaak: of wij in een democratisch land waar in principe alle functies voor iedereen bereikbaar moeten zijn nog langer een erfelijk koningschap accepteren.

    Multatuli vond het kennelijk maar zozo. Krates was een koning die verdienste had, zijn zoon was een non-valeur die zich maar wat verbeeldde. “Waarom wilt gij koning zijn” vroeg het volk “dat geen verstand had van erfrecht”. Tja, omdat hij nu eenmaal zijn zoon was! Meer argumenten waren er niet.

    Het gaat dus niet om of de huidige formule vervangen moet worden door een soort ceremonieel koningschap. Zelfs dat is teveel. Het gaat om het principe. Multatuli zegt: het volk had geen verstand van erfrecht. Maar waarom is verstand van erfrecht nodig: Nederland is ontstaan als republiek en bij toeval een monarchie geworden. Het had in 1815 ook anders kunnen lopen.

    En waarom zouden we willen dat functies vererven. Dat geld in de familie blijft is al raar genoeg want erfelijkheid betekent toch niets anders dan overerven van een paar draadjes DNA. 
    Waarom geldt er eigenlijk een hoog successierecht als je je geld nalaat aan iemand die geen familie is maar waar je wel een affectieve band mee hebt. Waarom pikt de staat in dat geval je zuur verdiende geld in?

In Nederland hebben we een Republikeins Genootschap en ook nog een Nieuw Republikeins Genootschap. Alleen het tweede is een beetje (met de nadruk op beetje) actief. Nou is die inactiviteit van het Republikeins Genootschap niet zo verwonderlijk, want dat bestaat naar mijn indruk uit een aantal tandeloze oude heren die ’s avonds hun kunstgebit in oranjebitter te desinfecteren leggen. Maar van het Nieuw Republikeins genootschap had toch meer verwacht mogen worden.

    Nu leidt het geen twijfel dat het huis van Oranje terdege wordt geadviseerd over hoe ze haar populariteit kan behouden en vergroten. Ze weten dat er uiteindelijk een eind komt aan de monarchie en daarmee ook aan hun mooie positie. De kunst is het zo lang mogelijk te rekken. Moeilijk is dat niet eens: Maxima hoeft maar weer een kind erbij te nemen of het Nederlandse (vrouw)volk smelt weer weg van affectie en de populariteit van het Koningshuis stijgt naar ongekende hoogtes, zoals na de aanslag van Karst T. op 30 april. Zou Schopenhauer dan toch gelijk hebben dat vrouwen op dit punt verstandelijk niet helemaal op uit-ontwikkeld zijn?

    Onze prime minister, de eerste dienaar van het Koningshuis, vaak lijkt het meer een eerste bediende ... onze JPB had het maar moeilijk met het verdedigen van de begroting van het koningshuis dit jaar. Hij was bijzonder verontwaardigd over de manier waarop sommige Kamerleden hun kritiek verwoordden. Die kritiek was eigenlijk simpel genoeg: krijgen we value for money en is het feit dat voor alles wat de koning doet de minister verantwoordelijk is niet een achterhaalde zaak. Een familie die de wereld over vliegt en zich (dankzij de kruiwagens van het Nederlandse kabinet) steeds meer profileert in internationale milieus … kan die niet zijn eigen boontjes doppen.

    Daniela Hooghiemstra, historica en auteur van twee boeken over het hof zegt in een interview in de NRC van 8 october j.l.: “Willem-Alexander en Máxima zijn deel geworden van een internationale elite. Hun werk is eervol, de Belgische prins Philip wordt níét gevraagd als VN-adviseur. Maar ze dreigen Nederland te ontgroeien.”

Zou prins Flupke niet gevraagd worden omdat hij mindere kwaliteiten heeft dan Willem Alexander? Of zou er gewoon vanuit België wat minder gelobbyd zijn? Zou mw. Zorreguieta nu werkelijk alleen maar mogen aanschuiven bij secretaris Ban Ki-moon omdat ze zoveel verstand heeft van microkrediet? Of toch om dat ze getrouwd is met een Nederlandse kroonprins?

    Moet de Nederlandse belastingbetaler voor al die activiteiten opdraaien? De voorstanders van de monarchie hebben het steeds over een “royalty” bonus. Voor de prins gaan deuren open die voor anderen gesloten blijven en daarmee zou het Nederlandse bedrijfsleven meer kansen krijgen. Meer en kwestie van idolatrie lijkt me. Een ander idool was net zo goed geweest. Moeten we daar niet van af?

    Niet zo verwonderlijk dat JPB verontwaardigd was want hij komt uit de gereformeerde bloedgroep van het CDA waar ze nog een beetje leven met de gedachte van regnum en sacerdotum: de Koning als vertegenwoordiger van God in wereldse zaken en de Paus als vertegenwoordiger in geloofszaken. Dat laatste is in de reformatie weliswaar verloren gegaan maar het eerste … daar wordt nog volop aan gehecht. Kritiek is in die kringen dus “not done”.

    Desondanks begint het ook in gereformeerde kring te rommelen. Hoogleraar Nederlandse geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam dr. J. C. Kennedy, spreekt in een interview in het Reformatorisch Dagblad al van een “verantwoordingscultuur” waar nu ook de Oranjes mee te maken krijgen. Nu de kritiek op de top van het bedrijfsleven met zijn vanzelfsprekende “marktconforme” beloningen (ook daar waar helemaal geen markt is) steeds feller wordt krijgt nu volgens hem ook het Oranjehuis te maken met kritiek.

    Het kabinet probeert al jaren die kritiek voor te zijn door de kroonprins in allerlei functies te parachuteren. Hij schijnt er nu wel zo’n 22 te hebben. Maar iedereen weet dat hij die eervolle nevenfuncties niet heeft door zijn kwalificaties, maar alleen omdat hij kroonprins is. Zou er wel iemand in Nederland zijn die denkt dat onze kroonprins verstand heeft van watermanagement? Welnee, er zijn gewoon een stel ambtenaren op diverse ministeries die zijn toespraken schrijven en souffleren wat hij moet zeggen. En wat zijn zijn kwalificaties om als commissaris van DNB te fungeren?

    Tijd om die achterhaalde institutie op te ruimen en een door verdienste alom geaccepteerde politicus (nee, niet Wilders natuurlijk) als president van Nederland te installeren. En dan alleen met een representatieve taak.

Heel Nederland over 10 jaar onder water!

    Wie de discussie tussen gelovigen en ongelovigen over Anthropogene Global Warming (AGW) en de rampspoed die dat tot gevolg zal hebben met een beetje sceptisch oog ( en dat hoeft nog niet eens een klimaatsceptisch oog te zijn) beziet kan eigenlijk maar tot één conclusie komen: geen van beide partijen slaapt met Karl Popper onder zijn hoofdkussen. Het is allemaal meer geloof dan wetenschap, waarbij beide partijen alle moeite doen dat geloof toch als wetenschap te verkopen.

    Olie, gas, steenkool en uranium raken een keer op. Dat is een gegeven en dat er naar andere manieren gezocht moet worden om in onze energie te voorzien valt niet te ontkennen. Maar dat staat los van het geloof in CO2 uitstoot en  Anthropogeinc Global Warming (AGW). Ik denk vaak: als die klimaathysterici nou eens dat argument zouden gebruiken in plaats van die CO2 uitstoot, dan zouden de sceptici nog veel meer het nakijken hebben.

    Toch zie je steeds meer dat de echte klimaatsceptici in de hoek gedrukt worden (een hoek waar de slagen vallen). Niet alleen wordt er door de GW aanhangers steeds beweerd dat de discussie al gevoerd is en dat het dus geen zin heeft nog verder te discussiëren met tegenstanders, die dus eigenlijk het hoofd in de schoot hadden moeten leggen; de GW aanhangers hebben zo’n grote greep op de media dat er voor sceptici alleen maar kruimelwerk overblijft.

    Mensen willen vooral hun eigen mening bevestigd zien en zijn maar al te gauw in de zekerheid van de eigen heerlijk-heid (met dank aan Harry Prick).

    Op de website van De Dagelijkse Standaard (zie hiernaast) doet Hans Labohm al geruime tijd verwoede pogingen om het geloof in GW te ondermijnen door er voortdurend op te hameren dat er van stijging van tempe-ratuur helemaal geen sprake is.

    Of dat nu wel of niet het geval is laat ik in het midden. De meeste lezers zijn toch niet deskundig genoeg om daarover een oordeel te hebben (al denken ze van wel). Het is allemaal napraten van wat echte of vermeende deskundigen (die ook niet met Karl Popper onder hun hoofdkussen slapen) daarover schrijven. We zijn van God los, maar de zondeval bestaat nog steeds. 
    Veel interessanter is hoe dit onderwerp in de media wordt behandeld. Of liever: niet behandeld. Van de Volkskrant zul je geen kritische geluiden te horen. Martijn van Calmthout schreef eens doodleuk dat hij die niet wilde publiceren omdat de discussie over was. Hij vergeleek het met alternatieve geneeskunst. Daar hoefde je volgens hem ook niet meer over te publiceren: wetenschap-pelijk volkomen achterhaald.

    Je zou kunnen spreken van een paradigma shift en de oorzaak daarvan wordt mooi geïllustreerd door een citaat van de Duitse fysicus Max Planck, (door Thomas Kuhn geciteerd, en te vinden in het Wikipedia lemma over paradigma shift): […] Sometimes the convincing force is just time itself and the human toll it takes: "a new scientific truth does not triumph by convincing its opponents and making them see the light, but rather because its opponents eventually die, and a new generation grows up that is familiar with it."

    Zo ging het bij Heidelberg Appeal Nederland, HAN, dat een aantal jaren heldhaftige pogingen deed om discussie over het milieu en andere zaken een wat meer wetenschap-pelijke basis te geven. HAN werd uit vermoeidheid ont-bonden omdat de initiatiefnemers “in het weekend ook wel eens een boek wilden lezen”.

    Zo gaat het waarschijnlijk ook bij de klimaatsceptici. Veel emeritus hoogleraren, en ook Hans Labohm zijn niet meer van de jongste. Dat wil niets zeggen over de wetenschap-pelijke inhoud. Juist emeritus hoogleraren zijn niet meer gebonden aan een politiek correct standpunt (want dat is toch het kernpunt bij de klimaatdiscussie: het is niet fashionable om scepticus te zijn: mensen verklaren je voor gek als je twijfelt aan Anthropogenic Global Warming!)

    Bij de overdonderende media-aandacht die de klimaathysterici opeisen (met natuurlijk de “groene” NGO’s als Greenpeace e.d. voorop), raken alle kritische geluiden gemakkelijk achter het verdwijnpunt. Het valt te loven dat Hans Labohm de fakkel brandend probeert te houden, ook al ben ik het lang niet altijd met hem eens.

    Pier Vellinga, pas benoemd tot hoogleraar milieu bij de WUR in Wageningen (de universiteit waar ze cursussen ontwikkelen om koeien te leren minder methaan te ruften) zei het bij zijn inaugurele rede: “klimaatsceptici proberen zand in de raderen te strooien.” In de raderen van wat? Dat wordt al snel duidelijk als je ziet wat voor consortia er in de klimaathoek zoal bestaan en wat ze allemaal als doelstelling hebben. Zoals Hans Labohm eerder opmerkte: het is cui bono, eigen zaak eerst. Het scheppen van hypes met betrekking tot het klimaat dient vooral om je eigen zakken te vullen en om jezelf in het centrum van aandacht te plaatsen.

    Met alle agitprop die de global warming adepten uitstrooien is het vreemd ook nog ergens te lezen dat klimaatsceptici onevenredig veel aandacht in de media krijgen. Peter Tom Jones schrijft bijvoorbeeld: “[…]Het disproportionele gewicht dat de laatste jaren in de populaire media werd gegeven aan een kleine schare klimaatsceptici heeft ertoe geleid dat er een enorme kloof is ontstaan tussen de perceptie van de gewone man versus de stand van zaken in de klimaatweten-schap zelf. Het klimaatscepticisme is vandaag, naast structurele, culturele en gedragsmatige factoren, nog steeds één van de belangrijkste verklaringen voor de maatschappelijke en politieke inertie ter zake. Gegeven de alsmaar toenemende kennis over de potentieel catastrofale gevolgen voor miljoenen tot miljarden mensen in het geval van verdere inertie is klimaatscepticisme anno 2009 een misdaad tegen de mensheid.[…]"| Sic!

    Hoe is het mogelijk denk je. Hoezo disproportionele aandacht? Die man moet toch gek zijn! Het geval is toch dat er juist helemaal geen aandacht is voor klimaatsceptici! 
    Al Gore heeft de Nobelprijs gekregen voor zijn film “An Unconvenient Truth” waarin een aantal aperte onjuistheden en leugens werden verteld. In mijn woonplaats zijn alle leerlingen van middelbare scholen met busladingen naar die filmvertoning vervoerd. En als het aan de raadsfractie van Groen Links ligt wordt de stad omgeven door een gordel van windmolens. Iedere dag wordt je overspoeld met media aandacht voor Global Warming. Mensen die wat tegengas geven worden belachelijk gemaakt.

    Onze universiteiten, dat is bekend, zijn al tientallen jaren “in zaken”. Daar is de waarheidbevinding ondergeschikt geworden aan het binnenhalen van lucratieve onderzoekprojecten waarvan het eindverslag zoals gebruikelijk altijd eindigt met de dooddoener dat er nog veel onderzocht moet worden, waarmee uitdrukkelijk gehengeld wordt naar een vervolgsubsidie. Nee … echt onderzoek “tegen de keer” hoeven we uit die hoek niet te verwachten. Iedereen die daar een klimaatsceptisch onderwerp op de agenda zou willen zetten pleegt wetenschappelijke zelfmoord.

Theologisch, teleologisch? Karel de Gucht komt gesofisticeerd uit de hoek.

Teleologisch? Theologisch? Eurocommissaris Karel De Gucht In Zimbabwe. Mugabe legalistisch en Tsvangirai theologisch, euh, teleologisch? Euh? Even geduld! Wablieft?

Groene Vogels

    Afgelopen zondag (6 september 2009, voor wie het gemist heeft) een stukje van de uitzending van Groene Vogels beluisterd, deze keer geheel gewijd aan duurzaamheid (alsof ze het daar niet voortdurend over hebben). Het was in verband met de dag van de duurzaamheid a.s. woensdag.                     Een leerzaam programma was het, met allelei entrepreneurs die hun waren wilden slijten. Jan Rotmans (hoogleraar transitiemanagement Erasmus Universiteit Rotterdam) antwoordde op een vraag of duurzaamheid zo langzamerhand niet een uitgehold begrip was: “als je niet duurzaam bent wijk je af!” En dan was er ook nog een visboer die "marine stewardship" kwam verkopen.. 

    Later in de uitzending kwam ex Minister van Milieu en nu bijzonder hoogleraar, Pieter Winsemius (die zo’n beetje als de Nederlandse Al Gore de hemel in werd geprezen) nog eens het voorzorgprincipe voor arbeiders uitleggen. Als je in en auto zit en je rijdt 100 km/uur en je hebt drie wetenschappers als passagier, en je komt in dichte mist terecht, en er zeggen er twee “kijk uit, een rood licht vooruit” en de andere zegt: “ik zie niks”, wat doe je dan? 

    We weten zoveel wel en zo weinig niet dat we wel in actie moeten komen." Tja, een beetje simpeltjes voorgesteld, maar wel leuk voor de eco-neuzels van Vroege (Groene) Vogels. Het gaat toch ook om de betrouwbaarheid van die wetenschappers? Als er twee belang bij hebben dat je te laat op een afspraak komt zou ik toch maar voor de andere kiezen die zegt niets gezien te hebben. 

    Science by majority … slechter kun je het niet verzinnen. Arme Copernicus: iedereen wist toch zeker dat de zon om de aarde draaide ... alleen hij niet!

    Als je stichting Urgenda, die bestaat uit zakenmensen met of zonder professortitel haar zin geeft wordt ieder huisje in Nederland van een zonnepaneel voorzien en komen er enorme windmolenparken voor de kust (wie betaalt dat, en wie gaat eraan verdienen?) Zat Ad van Wijk, CEO van het zojuist op de fles gegane E-concern ook niet bij die stichting Urgenda?

    Als je Urgenda mag geloven zou de CO2 reductie op kunnen lopen tot ca. 40 procent in 2020. En als het in de wereld of Europa niet lukt dan moet Nederland maar in een bevlogen “Alleingang” het voortouw nemen. Ook hier: maar wie betaalt dat? In ieder geval gaan die zakenmensen eraan verdienen.

    De mooiste zin uit programma van Urgenda is wel deze: “Bovendien maakt het de geplande kolencentrales overbodig en kunnen wij later aan onze kinderen uitleggen dat wij net op tijd waren omgeschakeld naar een duurzame energievoorziening.”

    De klassieke marketing truc. Het gaat niet om ons maar om de toekomst van onze kinderen. Eerlijk gezegd … als ik zoiets lees overvalt me het gevoel dat we op een grandioze manier belazerd worden.

Michael Zeeman overleden aan hersentumor

   In “Met het oog op morgen”, een bedtijd programma waar ik vaak naar luister – en dat zelden zo slaapverwekkend is dat ik voor het einde (om 12 uur) in slaap val, werd vanavond gesproken over de dood van Michael Zeeman, die maandag op 50 jarige leeftijd aan een hersentumor is overleden. Aan het woord kwamen Hans-Maarten v.d. Brink en Jan Willem Otterspeer, die aan de tand gevoeld werden door Mieke v.d. Wey.

    Jammer dat het gesprek weer ging over de belezenheid van de man en het aantal boeken dat hij las en had gelezen: Minstens één per dag - vanmiddag werd in een ander radioprogramma al gezegd dat hij er wel eens drie of vier las ... alsof dat een aanbeveling was! De interviewster en de geïnterviewden zaten hoorbaar naar adem te snakken. 

    Kortom: het leek wel een tegen elkaar opbieden over welke enorme hoeveelheden boeken Zeeman gelezen had.         In een van de andere programma's die aan zijn overlijden gewijd was werd zelfs door iemand met bewondering gesproken over het feit dat hij 's ochtends eens aan was komen zetten met de uitroep dat hij 's nachts maar liefst vier boeken had gelezen!

    Een van de geïnterviewden had maar 1 keer op een boek kunnen wijzen dat Zeeman niet gelezen had en hij wel: Eastern  Aproaches van Fitzroy Mc Lean. Toch overtroefd?   Michael moet in ieder geval wel ooit een cursus snellezen gevolgd hebben. In dat laatste programma werd ook breed uitgemeten dat hij zich zo negatief had uitgelaten over Menno ter Braak (ook al eens eerder gedaan door W.F. Hermans). Het is natuurlijk gemakkelijk om een oordeel te hebben over dode schrijvers. Jammer dat er geen kritische vraag kwam in de geest van: heeft hij die hersentumor misschien opgelopen als gevolg van dat vele boekenlezen?

   Die vraag zou een beetje ongepast lijken, maar zou wel iets relativerends in zo’n laudatio gebracht hebben en zou je aan het denken kunnen zetten of het lezen van dat enorme aantal boeken (hoe meer hoe beter) nu werkelijk zoveel aan je intellectuele status toevoegt.

    Zeeman las alles waar een kaftje omheen zat en dat zou toch geen criterium moeten zijn. Het is helaas zo dat het lezen van boeken en het hebben van een gevulde boekenkast voor veel mensen vooral een statussymbool is, net als het appreciëren van Bach of Mozart dat is. Het is chique!

Er werd kortom weer volop gebaltst over irrelevante zaken en Michael werd volkomen heilig verklaard. Jammer dat alle realisme bij zo’n herdenkings-programma uit het oog wordt verloren. Ik herinner me een aflevering van “Zeeman met boeken” uit 1997 waarin hij de vloer aanveegde met Arnon Grunberg (ook mijn lieveling niet). Diens boek  - ik weet niet meer welk - vond hij een onverteerbare verzameling columns. Zou Grunberg Zeeman ook zo aardig vinden? Waren de kritieken van Zeeman onomstreden? Geen woord erover.

    Het gebalts doet me denken aan de publiciteit na het overlijden van Martin Bril en Kees Fens, die ook meteen de hemel in werden geprezen – waarbij je je toch af kunt vragen of die na tien jaar nog herinnerd zullen worden.

    Maar bovenal doet het onrecht aan de echte kwaliteiten van Zeeman.

Zevende geschiedenis van Gezag. Uit: Minnebrieven van Multatuli

    "Le premier roi fut un soldat heureux!" zei VOLTAIRE, maar ik weet niet of 't waar is. Er is evenveel kans – ja méér! – dat de eerste koning iemand was, die kennis had aan strikkenleverende kluizenaars. Maar de volgende geschiedenis is waar.

    KRATES was zeer sterk. Hy knipte borstweringen van boomstammen omvèr, met duim en middelvinger, en kon dertien vyanden doodslaan met één slag. Als hy hoestte, kwam er brand door de zamenpersing van de lucht, en de maan schudde als hy dacht aan beweging.

    Om al deze verdiensten werd KRATES koning.

En hy stierf nadat hy 'n tyd lang koning was geweest.

Maar de kleine KRATES, z'n zoontje, had de engelsche ziekte gehad, dat hem niet belette koning te willen zyn, inplaats van z'n vader die zoo sterk was geweest. Hy zette zich op 'n stoel, dien hy troon noemde, en riep:

Ik ben koning!

    Waarom zyt gy koning? vraagde 't volk, dat nog dom was, en geen begrip had van erfrecht.

    Wel, omdat m'n moeder in ééne hut heeft gewoond met den ouden KRATES die dood is. Eigenlyk zeide hy: paleis, maar 't was 'n hut.

    Het volk begreep de gevolgtrekking niet, en als KRATES II riep:"Kom!" dan ging ieder heen. Maar als hy zeide "ga!" dan kwam men hard aanloopen. Kortom, 't gezag was weg, en KRATES twee was te dom om z'n wil 't onderste-boven te uiten.

    In 'n oppozitieblad van die dagen las men 't volgende:

Waarom, o KRATES de tweede, gy die krombeenig zyt en onbezonnen, waarom neemt ge plaats op den stoel des mans, die voor twintig jaren in ééne hut woonde met de vrouw die u geboren heeft? Sta op, en maak plaats, en zeg niet "ga!" of "kom!" als waart ge de echte oude KRATES! Waar zyn de bolwerken van eikenstammen, die gy hebt omgeknipt met uwen vinger? De maan schudt niet, al denkt ge aan splyting van 't Heelal. Gy kunt geen vlooi doodslaan, en nergens is brand als ge niest. Sta op, en maak ruimte voor 'n ander, die al deze nutte dingen verstaat.

Zóó sprak de oppozitie.

    KRATES zou waarschynlyk hebben moeten opstaan van den stoel, dien hy troon noemde, wanneer niet 'n oude minne aldus had gesproken tot het volk:

    Hoor my, o volk, want ik was de minne van den kleinen KRATES, toen hy nog kleiner was dan nu! Toen hy geboren werd, heeft z'n vader zich het hoofd gezalfd met olie, en zie, er viel 'n drop der zalve op 't hoofd van myn voedsterling. 't Is daarom onnoodig dat hy muren omknippe, en ook is 't niet noodig dat de maan schudt, of dat hy brand make door hoest. Ik zegge u. . .

    Maar de welsprekende minne behoefde niet te voleinden. De slotsom was zoo gemakkelyk te vatten, dat al het volk – de redaktie van 't oppozitieblad het luidst – uitriep, als met één stem:

Leve de gezalfde des Heeren!

Martin Bril

    Martin Bril is dood. De weg van alle vlees. In De Vokskrant wordt hij uitbundig herdacht. Een nationale ramp lijkt het wel Een maand lang op de plaats waar zijn stukjes gewoonlijk stonden een stuk over hem in plaats van een geschreven door hem. En een pagina met gejammer, geklaag en lofprijzingen. 
    Mei Li Vos, die voor de yuppen in de 2e Kamerfractie van de PvdA zit had nog te melden dat ze hem een keer een e-mailtje had gestuurd toen ze dit jaar voor het eerst een rokje had gedragen. Dit omdat Martin Bril doorgaat voor de bedenker van het begrip rokjesdag. Wat een idolatrie.

    In de NRC schreef Youp van ’t Hek : “[…] Wist Martin Bril dat hij zoveel vrienden had? En waarom schreef niemand dat Martin heel vaak een bloedsjagrijnige, egocentrische stomdronken chaoot was? Of schrijf je dat niet als vriend? Ik hoop dat mijn vrienden na mijn dood iets meer waarheden in hun stukjes schrijven. Zo eenzijdig wil ik niet herinnerd worden. En ik hoef ook niet zoveel vrienden. Volgens mij had Martin maar één vriend en dat is Ronald Giphart. Die doet wat een echte vriend behoort te doen na de dood, namelijk zwijgen. Voor Martin had er wel een mooi stukje in gezeten. Vrees dat het hem iets te veel poespas was geweest.”

    Dat geeft wat nuance bij alles wat ik over hem in De Volkskrant heb gelezen. Hoe idolatrie een necrologie kan bederven.

De heisa over de HPV vaccinatie: angst en risico

    Net nu er in Nederland een enorme heisa is ontstaan over de risico's bij vaccinatie is er in de USA een uitspraak geweest over een class action tegen vaccinfabrikanten. 
     Die werden ervan beschuldigd door het gebruik van thimerosal, een kwikhoudend conserveermiddel de oorzaak te zijn van autisme bij kinderen. Zie hieronder commentaar op deze rechtszaak: de eis werd afgewezen.

Comment by common sense - February 13, 2009 at 1:42 am

The answer to “When is anecdotal evidence enough” should be pretty obvious - never. You can never draw any conclusions on any subject based on anecdotal evidence.  That’s not to say anecdotal evidence is useless, because anecdotal evidence leads to people asking interesting questions and studying them further. But anecdotal evidence is never to be relied upon for answers of any sort.

    Comment by Greg Andrew - February 13, 2009 at 3:03 am

This finding is a milestone in rational thinking over emotion. Parents want something to blame. They may also want money. Vaccine makers and the government are good people to blame because they aren’t very sympathetic, and they have lots of money. Also, we seem to have a misplaced skepticism/fear of science. I see people in this argument who will believe some web site as true, but not published, peer-reviewed articles in respected medical journals or reports of government scientists.

    People can believe what they want, but our court system can no longer act on people’s beliefs, emotions, or hatred of government, science and/or the the drug industry.

Consumentengids en irrelevantie

    Hoi. Lees ik in de krant dat de HEMA toch haar rookworst op de traditionele manier rookt. Op eikenhout! Geweldig. De Consumentenbond geeft het ruiterlijk toe: ze zaten in de fout. Maar geharrewar over zoiets is natuurlijk allemaal onzin. 
    Of die rookworst nou op eikenhout gerookt wordt of er wordt een rookaroma toegevoegd: het maakt niets uit. Waar het om gaat is hoe die worst smaakt en hoe gezond hij is.     
    Dat aromafabrikanten rookworstaroma’s ontwikkeld hebben is niet voor niks. Bij het roken ontstaan allerlei toxische stoffen, polycyclische aromatische verbindingen (aromatisch wil in de organische chemie zetten dat er een ringvormige stuctuur aanwezig is, i.t.t. alifatische stoffen, die een ketenstructuur hebben). Die toxische stoffen kom je overal tegen, ook bij het het roken van sigaretten en sigaren trouwens. Fijn dat er steeds meer rookverboden komen! 
    Er zijn normen voor het gehalte aan die polycyclische stoffen en het is voor een worstfabrikant makkelijker het gehalte aan polycyclische aromaten in de hand te houden door een rookaroma te gebruiken dan door te roken op de traditionele methode. 
    Prima dus dat er rookaroma wordt gebruikt. Of je het proeft? Hangt er helemaal van af wat je lekker vindt. Ik koop wel eens rauwe ham die me herinnert aan een hoestsiroopje dat ik vroeger wel eens kreeg. Famel heette het spul en er zat guajacol in. Dat is een gemethyleerde fenolverbinding. Die guajacol is ook een dominante verbinding in rookaroma’s maar niet erg toxisch. Je ziet maar weer eens hoe de hang naar ‘natuurlijk” leidt tot een slechter product (in de zin van gezond). Maar van roken kun je sowieso moeilijk zeggen dat het “natuurlijk” is. Het is er pas sinds Prometeus het vuur van de goden stal. 
    Een voorbeeld hoe een discussie over echtheid is ontaard in irrelevantie.

Hoezooo bootje

    Het afgebeelde stuk kaas lag in mijn koelkast. Ik heb het voor de foto wat opgesierd. “Nee” zei R. ik snijd kaas altijd netjes af. Maar wie maakt er dan wel zo’n misbaksel van? De strafrechtgeleerde Pompe (jawel, van de kliniek) schijnt eens gezegd te hebben dat ze mensen die afgebrande lucifers in het doosje terugstopten maar moesten ophangen (of kop eraf o.i.d., zo precies weet ik dat niet meer). 
    Veel kans om die straf te voltrekken is er nu niet meer want iedereen heeft een aansteker of rookt niet meer. Maar het bootje-snijden van kaas en het op zijn kant leggen van sta-tubes is net zo irritant en ook daar zou je onmiddellijk de doodstraf weer voor moeten invoeren. A capital sin! “Head off, said the Queen of Hearts.” Zo is het… kop er af. Ik heb Pompe † aan mijn zijde.

Idolatrie

    Uit de krant: “ZUTPHEN - Het college van B&W in Zutphen staat heel positief tegenover een idee om Zutphe-naren van betekenis te eren met een plaquette op hun woonhuis."

    Wethouder van Oosten kreeg van een verslaggever van de Stentor de vraag voorgelegd waarom de in Zutphen geboren schrijver, diplomaat en wetenschapper Robert van Gulik, daar nauwelijks erkenning krijgt. Uit China en Japan komen mensen kijken naar zijn geboortehuis, maar in Zutphen zelf is hij volledig onbekend.

    Van Oosten heeft de vraag met enthousiasme voorgelegd aan B&W. Het plan wordt nu verder uitgewerkt. Er wordt onderzocht om welke Zutphenaren het gaat en hoe er aandacht aan zal worden gegeven. Ook behoort een speciale wandeling langs de huizen tot de mogelijkheden.”

    Zijn ze nou helemaal van lotje getikt? Zutphenaren van betekenis? Wie zijn dat? Harm Edens, bekend van radio en teevee; Filemon Wesselink, bekend van spuiten en slikken; Jochem Myer, bekend komiek; Paul Rodenko; H.C ten Berge; J.C. Bloem? 
    De laatste vast en zeker. Dan heb je immers meteen twee woonhuizen in een klap: eentje aan de Deventerweg en een aan de Warnsveldseweg. Maar Bloem heeft hooguit een jaar in Zutphen gewoond, waar hij volgens zijn biograaf Söteman met grote tegenzin iedere dag op de rechtbank verscheen, maar daar weinig uitvoerde. Hij vond Zutphen maar een suffig stadje.

    Jammer dat Ida Gerhardt in Eefde woonde. Nu gemeente Lochem. Maar misschien een bidbankje vóór haar gedicht op de Walburgtoren? Dan kunnen alle mensen die idolaat van haar zijn toch nog terecht.

Ik zou zeggen: Van Oosten ... doe iets nuttigs voor de gemeente en hou je verre van dit soort flauwekul!

Radio vier (1)

    Luisteren naar radio vier is geen onverdeeld genoegen. Speciaal in de zomermaanden gaat men zich daar te buiten aan herhalingen van vroeger uitgeonden concerten en het overnemen van festivals die in het buitenland plaats vinden. Duffe programmering, ze zijn daar echt aan het Mozart Bach en Händelen. Ook erg gemakkelijk, want je kunt het allemaal programmeren op de automatische piloot.

    Wat ondanks de zomerprogrammering doorgaat zijn de spelletjes, bijvoorbeeld in het AVRO programma “Licht op Vier”, dat gewoonlijk door Hans van den Boom wordt gepresenteerd. Een van die spelletjes is “Nootschieten”, dat omstreeks half één wordt uitgezonden. Er wordt daarin een muziekfragment uitgezonden (van een paar seconden maar) en je moet dan raden uit welk muziekstuk dat fragment komt. 

    Moeilijk, want het fragment is maar heel kort, en er is soms maar weinig herkenbaars te horen. Nootschieten nu, wordt gekaapt door lolbroeken die of steeds buccaal of anaal de “art of fart” aan het oefenen zijn, of die ophangen zodra ze in de uitzending zijn. En dan heb je ook nog notoire voorkruipers met een plank voor hun kop die altijd bellen, als het kan twee keer – ook ook al hebben ze geen idee om wat voor muziekstuk het gaat – maar die kennelijk graag zichzelf horen. Door dat frequente bellen menen ze zich ook nog een een grote gemeenzaamheid met de presentator te kunnen veroorloven.“Dag Hans…goedemiddag, daar ben ik weer!"

    Immers ... als je zo vaak belt dan wordt je toch een beetje vriendjes, is het niet! Ene Cees/Kees spant met dit gedrag de kroon, maar ook ene heer Dohmen weet vaak in de uitzending te komen. Invallend presentator Peter Bree begon het spelletje eens met de opmerking: “zo, dan wachten we nu op het telefoontje van Cees!” Zelfs als Cees/Kees er fijntjes op gewezen wordt dat hij wel erg vaak belt doet hij of zijn neus bloedt. Dat alles maakt dat je die tegen half één maar snel switcht naar een andere zender.

    Dan heb je bij radio vier op de internetsite ook nog een zgn Forum, waar mensen hun opmerkingen kwijt kunnen. Dat forum wordt net als Nootschieten verpest door een kliekje “wethouder Hekking”-achtige figuren die, schrijvend in de zekerheid van de eigen heerlijkheid (met dank aan Harry Prick) hun irritante piesjes en poepjes achterlaten. Ene “Rolfke” spant daarin de kroon. Rolfke hier, Rolfke daar, Rolfke overal. In ieder sub-forum laat hij zijn geurvlaggen achter. Je zou Rolfke, die iets in communicatie schijnt te doen (tenminste hij meldt ergens dat hij het druk heeft met assessments en communicatie) als advies de raad van de vader van Stampertje (het vriendje van Bambi) mee willen geven: “als je niks leuks te vertellen hebt, hou dan je mond maar”

Hoe een zender verpest kan worden door een paar nitwits.

Schoolfruit

    De Europese Commissie heeft een plan gelanceerd om schoolfruit te introduceren op basischolen. Is dat verstandig? Wie profiteert daar nu van?

    Martijn Katan, hoogleraar voedingsleer aan de VU in Amsterdam doet in zijn dit jaar verschenen boekje “Wat is nu gezond” nogal laatdunkend over fruit. “Het is vooral goed om wat er niet in zit, en niet om wat er wel in zit”.

    "We hopen dat kinderen de cola en frieten laten staan", zei EU-commissaris Mariann Fischer Boel (Landbouw) bij de introductie van het plan. En ze maakte ook nog de de opmerking dat in Europa 22 miljoen jongeren te zwaar zijn.

Maar snoepen kinderen nu minder als ze fruit eten, en worden ze dan minder dik?

    “Nooit uitgezocht” stelt de hooggeleerde Katan. En wat voor effect heeft dat dan op de tanden? Appels – en en ander fruit – zitten vol met zuur en dat kan samen met al die suikers die in fruit zitten desastreuze gevolgen hebben voor het gebit. Misschien wel net zo slecht als het eten van snoep en chocola.

    Iets positiefs? Fruit zit toch boordevol met vitamines? Katan: “Appels, druiven en peren bevatten nauwelijks vitamines. Citrusfruit is rijk aan vitamine C maar daar krijgen we al genoeg van binnen”

    Als je de EU plannen op de keper beschouwd lijkt vooral één argument de doorslag te geven: de afzet van fruit krijgt een stimulans. Eén groep mensen zal daar in ieder geval razend enthousiast over zijn: de fruittelers. Bij hen zal dit plan zeker in de smaak vallen. Hou vooral de mythe in stand: het levert geld op.

Tja, dat was een teleurstelling voor die Grunningers. De aardappel die zo was bewerkt rook alleen maar naar pus.        Niks echte Veenkoloniale lucht.
    Doe het beter, neem een vieze aardappel! De bacterie die gaat groeien, die maakt die lekkere lucht. Bij een schone aardappel ruikt het ook vies, maar niet naar Veenkoloniën.

Nostalgie voor Grunningers

    Vroeger ... ja vroeger, toen was alles beter. Veel Groningers zullen heimwee hebben naar de heerlijke lucht van de Veenkolonien. 

    Daar valt wat aan te doen.

Snij een aardappel doormidden en doe hem in een kommetje water. Zet het geheel onder je bed en laat het minstens drie weken staan. Succes!

Les odeurs d'antan!

Heidegger in de gloria

Heidegger

    Waarom zou je je in het werk van Heidegger willen verdiepen? Moeilijk… duister, een eigen woordgebruik, je moet iedere zin tienmaal lezen voordat je hem begrijpt, als dat al lukt. Een kwestie van zelfkwelling?

    Ik volg een cursus “Heidegger” in Nijmegen. Een kwestie van toeval. Ik had liever een andere filosoof gekozen maar dat schikte niet vanwege dag en tijd. Heidegger dus, met moeite. Ik ga er één keer per week heen, soms met lood in de schoenen want er gaat veel langs me heen. Maar toch blijft er een enorme nieuwsgierigheid hangen. Kom ik achter de betekenis van al die duistere zinnen?

    Na afloop van een van die Heidegger sessies kocht ik in de St. Stevenskerk, waar boekhandel Selexyz een boekenmarkt had georganiseerd, het boekje De draagbare Wesselink. De Leidse historicus Wesseling heeft jarenlang columns geschreven voor de NRC en heeft onder andere geschreven over koloniale verhoudingen in Afrika “ Verdeel en heers”. 

    Willem Otterspeer, de bezorger van het boek schrijft in zijn inleiding “Henk Wesseling, draagbaar van zichzelf”: Wesselings theoretische bevlogenheid heeft ongeveer de intensiteit van een licht schouderophalen, maar dat neemt niet weg dat hij meer gelezen heeft dan hij voorwendt. Niet altijd overigens: als hij beweert Heideggers Sein und Zeit wel tot en met pagina 37 gelezen te hebben, dan dient dat met het grootst mogelijke wantrouwen bekeken te worden.

    Dat geeft troost. Ook hij dus, dacht ik. Ik sta niet alleen als ik er niet door kom.

Maar weer wat later kwam ik een artikel van Arnold Heumakers in de NRC tegen die er een andere kijk op had: “[…] Ik herinner mij mijn worsteling met Heideggers ondoorgrondelijke proza, het heeft mij een bijna onmenselijke moeite gekost – die later, toen ik er toch enigszins in wist door te dringen, bleek te corresponderen met de onmenselijke filosofie die in Heideggers oeuvre wordt uitgedrukt. 

    De moeite bleek achteraf deel uit te maken van de betekenis. Geen beter middel dan een onmenselijk moeilijk oeuvre om – tijdelijk – buiten jezelf te raken, weg van alle gewoontes en alle gemeenplaatsen waaruit we voor minstens driekwart bestaan. Met de taal die je zo leert spreken, kun je bij de bakker geen brood bestellen. En als je er ook buiten de lectuur in gaat praten, raak je al je vrienden en bijna al je vriendinnen kwijt. Toch heb ik nooit eerder zo hevig de greep van de taal op mijn gewone manier van denken en ervaren beseft als toen - toen ik dankzij Heidegger even van die taal los kwam […]”

    Zou dat het zijn wat me zo nieuwgierig maakt naar Heidegger? Moet ik me toch maar door dat ondoorgrondelijk mystieke taalgebruik heenworstelen? Maar de vertwijfeling overviel me weer toen ik een zin las als: “Wat is dit: telkens de eigen dood hebben? Het is een vooruitlopen van het erzijn op zijn voorbij als een in zekerheden volledige bepaaldheid aanstaande uiterste mogelijkheid van het eigen zelf. Erzijn als menselijk leven is primair mogelijk zijn, het zijn van de mogelijkheid van een zeker en tevens onbepaald voorbij”

    Ik las het voor aan R. “Begrijp jij het?”

“Ga jij maar boodschappen doen,” zei ze. “Maar bezig heldere taal bij de bakker, anders hebben we niets te eten.”

Negende Geschiedenis van Gezaguit: MINNEBRIEVEN door MULTATULIHassan verkocht dadels in de straten van Damaskus. Als ik zeg dat hy die verkocht, bedoel ik eigenlyk dat hy ze niet verkocht, want z'n dadels waren zoo klein, dat niemand die koo-pen wilde.
Met verdriet en afgunst zag hy hoe ieder den ryken Aouled begunstigde, die naast hem woonde op 'n mat. Want ze woonden op matten, in Damaskus, met zeer hooge verdieping, omdat ze geen dak boven zich hadden. De rykdom van Aouled bestond dan ook niet in huizen, maar in 'n tuin die zeer vrucht-baar was, ja zóó vruchtbaar, dat de dadels die er groeiden zoo groot waren als drie gewone dadels. En daarom kochten de voorbygangers de dadels van Aouled, en niet de dadels van Hassan.Daar kwam in de stad 'n Derwisch die wysheid te veel had, en te weinig voedsel. Althans hy ruilde z'n kennis voor spyze, en men zal zien hoe onze Hassan wèlvoer by dien ruil.-- Geef my te eten, gebood hem de Derwisch, dan zal ik doen wat geen Khalif voor u doen kan. Ik zal het volk dwingen uw dadels te koopen, door die groot te maken, ja, grooter
dan de vruchten van Aouled. Hoe groot zyn die?-- Helaas, Derwisch van Allah gezonden -- ik kus uwe voe-ten -- de dadels van Aouled -- Allah geef hem krampen -- zyn driemaal grooter dan gewone dadels! Treed binnen op m'nmat, kruis uwe beenen, wees gezegend, en leer me m'n dadels grootmaken, en het volk dwingen die te koopen.
Hassan had kunnen vragen, waarom de Derwisch die zoo bekwaam was, spyze behoefde? Maar chicaneeren deed Hassan nooit. Hy zette z'n gast gekookt leder voor, alles wat hy over had van 'n gestolen geitebok.De Derwisch at, verzadigde zich, en sprak
-- Driemaal grooter dan gewone dadels zyn de vruchten van uw buurman, hoe groot wilt ge dat de uwe worden, o Hassan, zoon van ik weet niet wien?Hassan bedacht zich even, en zeide: -- Allah geve u kinderen en vee! Ik wenschte dat m'n dadels driemaal grooter waren, dan ze door u kunnen gemaakt worden.-- Zeer wel, sprak de Derwisch. Zie hier 'n vogel, dien ik meebracht uit het verre Oosten. Zeg hem dat elk uwer dadels zoo groot is als drie van uw dadels.
-- Ik wensch u vrouwen en kameelen, o Derwisch -- die aangenaam riekt als olyven -- maar wat zal het baten of ik dezen vogel zeg wat niet is?
-- Doe naar m'n zeggen, hernam de wyze man. Daarvoor ben ik Derwisch, dat ge my niet begrypt.
Hassan kromp in, en zeide: -- Ik ben uw slaaf, o vogel Rock! M'n vader was 'n hond . . .
en elk myner dadels is zoo groot als drie van m’n dadels!
-- 't Is wel, zei de Derwisch. Ga zóó voort, en vrees Allah
Hassan ging zoo voort. Hy vreesde Allah, en vertelde maar altyd door aan den vogel, dat z'n dadels onmogelyk groot waren.
Het loon der deugd bleef niet uit. Nog geen driemaal had de Khalif al de bewoonsters van z'n harem laten ombrengen... noch had geen moeder den tyd gehad haar dochters behoorlyk gereed te maken voor de markt te Roem‡) nog had Hassan geen enkel verdwaald geitenbokjen ontmoet, om hem gezelschap en in 't leven te houden op z'n mat, en ziedaar, de vogel riep: -- Myn vader is 'n hond . . .
Dat was niet noodig, maar hy zei 't Hassan na. . . . m'n vader is 'n hond, kryg lengte van veeren, de dadels van Hassan Ben ^‼) . . . Ik weet den naam van Hassan's vader niet, en als de man 'n hond was, komt die er ook niet op aan.
-- De dadels van Hassan zyn driemaal grooter dan ze zyn.
Toen waren er betweters in Damaskus, die dit tegenspraken. Maar 't duurde niet lang. Er was namelyk in de stem des vogels iets dat de lucht deed trillen op 'n wyze die invloed had op de straalbreking. De dadels groeiden, groeiden . . . in aller oogen!
En de vogel riep maar al voort:
-- De dadels van Hassan zyn driemaal grooter dan ze zyn!
En ze groeiden! Men overgaapte zich om er in te byten. En Aouled werd zeer mager. Maar Hassan kocht veel geitebokken en lammeren, en hy bouwde een dak over z'n mat. Hy werd zeer eerlyk, en vond het schande als iemand die zelf geen lammeren had, een opat van de zynen. En hy ging voort Allah te vreezen.
Deze vroomheid en die rykdom had hy te danken aan den kleinen vogel, die altyd hetzelfde zei, en leugen tot waarheid maakte door herhaling. Ieder vond Hassan's dadels groot, ieder
was gedwongen die te koopen, ieder. . .Behalve Hassan zelf, die in stilte zich voorzag by Aouled, wiens eenige klant hy was.
^*) Rock is 'n reuzevogel in de mythologie van het Oosten. Onze kasteelen in 't schaakspel waren vroeger Olifanten, nog vroeger: rocks.Van hier 't woord rokeeren.
^†) Indaloes = Pertjah = Sumatra. Ik denk dat het een Beo was, die over Sumatra van Nieuw-Guinea kwam. Het woord Beo (nababbelaar, naklapper) zou wel eens de rationeele wortel van Biologie kunnen we-zen. Op gelyken grond heeft misschien: logos 't aanzyn aan ons: leugen geschonken. Zie 't evangelie van Johannes, cap. I. vs. 1.
^‼) Ben = zoon.

Hassan wenschte den vogel lengte van veeren, en noemde hem Rock. Maar 't was geen rock. *) 't Was 'n kleine vogel die wel wat op 'n raaf geleek, met losse tong en hippelenden tred. De Derwisch had hem meegenomen van Indaloes †) waar hy was aangebracht door kooplieden, die over zee waren gekomen uit het land waar de menschen op negers gelyken, schoon 't ver is van Afrika. Dat Hassan het beest ,,rock" noemde, was omdat hy had opgemerkt dat iemand wien men iets vraagt, uitdyt. En ook 't omgekeerde. Wie wat noodig heeft van 'n ander, krimpt in. Zoo was 't in Damaskus.

En dit is alzoo gebleven tot op dezen dag.

‡) Konstantinopel.